Caminito del Rey w Maladze to widowiskowa trasa piesza o długości około 8 kilometrów, zawieszona na pionowych ścianach wąwozu El Chorro w Andaluzji. Przejście tego szlaku wymaga wcześniejszej rezerwacji biletów online i zajmuje średnio od dwóch do trzech godzin w jedną stronę. To tyle w teorii. Praktyka uderza w turystę od razu po przyjeździe na miejsce.

Kupujecie wejściówki z trzymiesięcznym wyprzedzeniem na oficjalnej stronie, bo inaczej pocałujecie klamkę. My w zeszłym sezonie próbowaliśmy załatwić to z marszu dla grupy pięciu osób z Polski. Skończyło się awanturą przed bramką w Ardales o ósmej rano. Zmieniliśmy te zasady na robocie i teraz pilnujemy kalendarza jak oka w głowie. System biletowy potrafi wyrzucić błąd w połowie płatności. Overbooking na bramkach to zresztą standard u Hiszpanów w sezonie letnim.

Jak zorganizować wyjazd i bilety na Caminito del Rey w Maladze bez błędów?

Prawda jest zresztą absolutnie taka, że większość ludzi psuje sobie ten wyjazd już na etapie planowania logistyki. Wchodzicie na stronę i widzicie brak wolnych terminów. Co robicie? Panikujecie. Zamiast tego dobrym pomysłem jest szukanie biletów z przewodnikiem. Kosztują o kilkanaście euro więcej, ale pule dla agencji zwalniają się w zupełnie innych oknach czasowych. Zwykły bilet to wydatek rzędu 10 euro. Z przewodnikiem zapłacisz koło 18 euro. Różnica żadna. Za to wchodzisz na pewno.

  • Bilet z przewodnikiem (Visita Guiada) obejmuje dłuższą pogadankę na starcie, dostajesz słuchawkę do ucha i idziesz w grupie około trzydziestu osób, co potrafi trochę spowolnić marsz, jeżeli ktoś z przodu boi się wysokości i blokuje wąskie kładki na zakrętach przy samej skale.
  • Bilet zwykły (General) daje pełną swobodę. Wchodzisz, zakładasz kask i idziesz swoim tempem.
  • Kupno przez pośredników z Malagi, którzy doliczają sobie marżę za sam fakt kliknięcia w systemie.
  • Karta Andaluzji, która czasem ma ukryte pule wejściówek na ostatnią chwilę z samego rana.

Dojechać na miejsce można na kilka sposobów. Pociąg jest najszybszy. Wsiadasz na stacji Maria Zambrano w centrum Malagi i po niespełna godzinie wysiadasz na stacji El Chorro. Bilet kosztuje grosze. Wynajmujesz auto na lotnisku? Droga MA-5403 potrafi mocno zirytować każdego kierowcę przez ostre zakręty i wąskie mijanki z autokarami. Ale dojedziesz. Zostawiasz wóz na parkingu północnym przy centrum dla odwiedzających. Płacisz dwa euro za cały dzień.

Czy trasa przez wąwóz El Chorro jest straszna dla osób z lękiem wysokości?

Nie od razu odpowiem, że nie. Zależy od głowy. Rzeka Guadalhorce huczy sto metrów niżej. Kładki mają zaledwie metr szerokości. Pod butami masz drewniane deski, a w niektórych miejscach metalową kratę, przez którą doskonale widać przepaść. Bez mała prawie osiemdziesiąt procent ludzi puszcza barierki po pierwszych dwustu metrach i zaczyna robić zdjęcia. Ale początki bywają trudne.

Pamiętam gościa z Warszawy, który zaparł się nogami na pierwszym moście wiszącym. Musieliśmy go ciągnąć za ramię do przodu. Czysta adrenalina. Wiatr potrafi tam wiać tak mocno, że kask po prostu SPADA z głowy jak masz źle zapięty pasek pod brodą. Hiszpańska obsługa rygorystycznie pilnuje, żeby nikt nie zdejmował kasków. Zatrzymują cię i krzyczą z daleka. Słusznie. Kamienie sypią się z góry regularnie, zwłaszcza po deszczowych dniach w lutym.

(Moja osobista dygresja u środka tego całego zamieszania jest taka, że ten cały system rezerwacyjny zrobili chyba za karę. Siedzisz przed monitorem w czwartek wieczorem, odświeżasz stronę, a tam serwer leży i kwiczy. Hiszpanie mają na wszystko czas, a ty się denerwujesz, bo klient dzwoni, że chce jechać jutro. Przecież to jest absurdalny brak logiki w zarządzaniu ruchem turystycznym. Ale z drugiej strony, jak już tam wejdziesz i zobaczysz ten kanion, to odpuszczasz im te wszystkie błędy IT. Czysta prowizorka, która jakimś cudem działa od lat na tym południu).

Co dokładnie obejmuje szlak i jak wygląda geologia tego miejsca?

Wapienie jurajskie w El Chorro mają dokładnie 150 milionów lat. Rzeka wycięła w nich szczelinę o szerokości zaledwie dziesięciu metrów w najwęższym gardle. To nie jest zwykły spacer po lesie. Cała trasa dzieli się na kilka bardzo konkretnych etapów. Zaczynasz od podejścia przez las, co zajmuje około pół godziny. Potem docierasz do budki strażników. Tam sprawdzają bilety i rozdają jednorazowe siatki pod kask.

Odcinek szlaku Długość i charakterystyka Czas przejścia
Dojście z parkingu (Ardales) 1.5 km lub 2.7 km (zależy od wybranego tunelu). Droga szutrowa przez las sosnowy. 20 – 40 minut
Kładki północne (Gaitanejo) Wąski przesmyk. Ściany blisko siebie. Pierwsze wrażenie ekspozycji. 30 minut
Dolina Valle del Hoyo Otwarta przestrzeń. Szeroka ścieżka ziemna. Brak przepaści. Słońce mocno grzeje. 45 minut
Kładki południowe (Gaitanes) Najwyższe ściany. Słynny most wiszący nad przepaścią. Silny wiatr. 40 minut

Dolina Valle del Hoyo daje chwilę wytchnienia. Zdejmujesz plecak, pijesz wodę. Zastanawiacie się zresztą, dlaczego w połowie trasy nagle robi się tak szeroko? Woda wyżłobiła tam miększe skały piaskowcowe. Po tej przerwie wchodzisz na kładki południowe. Tu zaczyna się właściwa zabawa. Most wiszący buja się pod ciężarem wędrowców. Nie wolno używać kijków do selfie. Nie wolno wnosić dużych plecaków. Nie wejdziesz w klapkach ani w sandałach. Ochrona cofa ludzi w nieodpowiednim obuwiu bez zwrotu kasy. Koniec kropka.

Gdzie kończy się spacer i jak wrócić do samochodu?

Wychodzicie w miejscowości Álora i wsiadacie w autobus wahadłowy. Ten autobus to jedyny ratunek. Kosztuje 2.50 euro. Powtarzam: autobus wahadłowy. Płacisz kierowcy w gotówce. Zgubisz drobne, to idziesz pieszo pod górę kilkanaście kilometrów. Koszmar w andaluzyjskim upale. Autobusy odjeżdżają co pół godziny, ale w szczycie sezonu kolejka wije się na sto metrów. Stoisz i czekasz. Warto mieć przy sobie czapkę z daszkiem, bo na przystanku nie ma cienia.

Dojazd z Malagi na Caminito del Rey zajmuje czas, ale powrót bywa jeszcze gorszy, jeżeli nie zgrasz sobie godzin z pociągiem. Renfe jeździ rzadko. Spóźnisz się na ten o 15:00, następny masz za kilka godzin. Dlatego zawsze kupujemy bilety powrotne od razu w Maladze. Ucinamy w ten sposób niepotrzebny stres na peronie.

Dlaczego stara ścieżka króla była zamknięta przez tyle lat?

Król Alfons XIII przeszedł tamtędy w 1921 roku. Otwierał zaporę wodną Conde del Guadalhorce. Potem przez dekady nikt o ten szlak nie dbał. Betonowe płyty odpadały od rdzy. Zrobiliśmy tam kiedyś rekonesans przed remontem głównym w 2013 roku. Wisiały same zardzewiałe szyny kolejowe i fragmenty zbrojeń. Ludzie chodzili tam z własnym sprzętem wspinaczkowym, wpinając się w stalową linkę ratunkową, która też pamiętała lata osiemdziesiąte.

Chociaż prawdę mówiąc brakuje nam twardych danych za wczoraj, ile dokładnie osób tam wtedy wchodziło nielegalnie, mówi się o setkach rocznie. Zginęło kilku wspinaczy. Rząd Andaluzji w końcu zamknął to miejsce na kłódkę i wlepił potężne kary finansowe za próbę wejścia (do 6000 euro). Dopiero w 2015 roku otworzyli nową, bezpieczną kładkę. Została zbudowana dokładnie nad tą starą. Idziesz bezpiecznie, a metr pod tobą straszą dziury starej trasy. To robi ogromne wrażenie na psychice.

Jakie są alternatywy w Andaluzji jeśli nie dostaniesz biletów?

Andaluzja daje wiele opcji. Kiedy Caminito del Rey w Maladze jest wyprzedane do zera, pakujemy ludzi w auto i jedziemy do El Torcal de Antequera. Krajobraz z wapiennych formacji przypomina stosy naleśników. Wstęp jest darmowy. Nie ma bramek, nie ma kasków. Po prostu idziesz w góry. Druga opcja to Ronda i jej słynny most Puente Nuevo. Widoki podobne do El Chorro, ale wchodzisz do knajpy na krawędzi klifu i pijesz wino za pięć euro.

Decyzja zależy od waszych chęci. Caminito del Rey to produkt mocno sformatowany. Wchodzisz, odhaczasz, robisz fotkę i wychodzisz. Ale mimo tych tłumów i walki z systemem biletowym, ta ściana z wapienia urywa głowę. Dobrym pomysłem jest spakowanie litra wody na głowę, wygodnych butów i pojechanie tam z samego rana, żeby uniknąć wycieczek autokarowych z wybrzeża Costa del Sol. Omijacie w ten sposób największy upał i hałas.

Zapakuj się w samolot, wyląduj w Maladze, wypożycz auto i zmierz się z tym wąwozem na własnych zasadach. Zobaczysz, czy po pięćdziesięciu metrach na kładce nadal będziesz twardo patrzeć w dół, czy raczej wbijesz wzrok w plecy osoby przed tobą, byle tylko nie widzieć rzeki.

Często zadawane pytania (FAQ)

  • Ile czasu zajmuje przejście Caminito del Rey w Maladze?
    Przejście całej trasy o długości około 8 kilometrów zajmuje średnio od 2 do 3 godzin, wliczając w to dojście z parkingu oraz postoje na robienie zdjęć.
  • Czy wejście na Caminito del Rey jest trudne fizycznie?
    Nie. Szlak jest niemal w całości płaski lub prowadzi lekko w dół. Wymaga jedynie podstawowej sprawności fizycznej. Największym problemem dla niektórych jest lęk wysokości.
  • Jak najszybciej dojechać z Malagi na miejsce?
    Najlepiej wsiąść w bezpośredni pociąg ze stacji Maria Zambrano w Maladze do stacji El Chorro. Podróż trwa niespełna godzinę.
  • Czy dzieci mogą wejść na szlak w wąwozie El Chorro?
    Na szlak mają wstęp wyłącznie dzieci, które ukończyły 8 lat. Przy wejściu sprawdzany jest dokument tożsamości potwierdzający wiek.
  • Co się stanie, jeśli spóźnię się na swoją godzinę wejścia?
    Obsługa ma prawo odmówić wpuszczenia na szlak. Zaleca się przybycie na miejsce (do budki kontrolnej) z co najmniej 30-minutowym wyprzedzeniem.
  • Czy na trasie znajdują się toalety i punkty gastronomiczne?
    Toalety znajdują się tylko przy wejściu (w pobliżu budki strażników) oraz na samym końcu trasy. Na samych kładkach nie ma możliwości kupienia jedzenia ani picia.

Źródła i bibliografia

1. Junta de Andalucía – https://www.juntadeandalucia.es
2. Renfe (Hiszpańskie Koleje Państwowe) – https://www.renfe.com
3. Diputación de Málaga – https://www.malaga.es
4. Oficjalny portal turystyczny Hiszpanii – https://www.spain.info
5. Instytut Meteorologii w Hiszpanii (AEMET) – https://www.aemet.es