Ile kosztuje najdroższy komputer gamingowy na świecie?

Najdroższy komputer gamingowy na świecie kosztuje obecnie w granicach od stu sześćdziesięciu tysięcy do nawet ponad dwóch milionów złotych, zależnie od zastosowanych materiałów luksusowych i modyfikacji obudowy. Modele seryjne i pokazowe budowane przez inżynierów dla entuzjastów, takie jak brytyjski 8Pack OrionX2, to wydatek rzędu stu osiemdziesięciu tysięcy złotych za sam krzem i system chłodzenia. Egzemplarze robione na indywidualne zamówienie z obudowami powlekanymi szczerym złotem wybijają tę kwotę w absolutny kosmos. Zbudowanie takiej stacji to rzemiosło. Płacisz za ekstremalne podzespoły, ręcznie gięte rurki chłodzenia wodnego, binowanie procesorów i dziesiątki roboczogodzin techników w warsztacie.

Koszty budowy ekstremalnego PC wynikają bezpośrednio z faktu, że twórcy ładują dwie niezależne platformy w jedną stalową ramę. Nie kupujesz jednego komputera. Kupujesz dwa. Mamy tu do czynienia z brutalną separacją zasobów sprzętowych. Płyty główne dla stacji roboczych to wydatek rzędu kilkunastu tysięcy złotych za sztukę. Karty graficzne z serii RTX 4090 w konfiguracjach wielokrotnych pożerają budżet w zastraszającym tempie z każdym dodanym rdzeniem CUDA. A do tego dochodzi custom loop. Składałem taki układ chłodzenia na rurkach PMMA w zeszłym miesiącu dla klienta z podwarszawskiego Konstancina. Siedziałem nad tym do czwartej nad ranem we wtorek, bo uszczelki złączek puszczały płyn przy teście ciśnieniowym pomp. Prawda jest zresztą absolutnie taka, że nikt przy zdrowych zmysłach nie potrzebuje takiego sprzętu do grania w nowe tytuły w 4K. To pokaz siły. Czysty flex rynkowy przed znajomymi z branży IT.

Skąd bierze się tak astronomiczna cena w komputerach dla graczy?

Główna fraza wyszukiwania, czyli ile kosztuje najdroższy komputer gamingowy na świecie, sprowadza się zawsze do ręcznej selekcji krzemu. Nazywamy to w branży binningiem. Sklepy i overclockerzy kupują paletę stu procesorów od producenta. Testują każdy z nich pod kątem napięć i temperatur. Zostawiają dwa najlepsze, które potrafią osiągnąć najwyższe taktowanie przy najniższym poborze prądu. Resztę sprzedają jako standardowe sztuki. Ten wyselekcjonowany, wręcz elitarny kawałek krzemu trafia do maszyn za dwieście tysięcy złotych. Płacisz za gwarancję osiągów z samego szczytu wykresu produkcyjnego. To po prostu kosztuje.

Płyty główne w takich jednostkach rzadko pochodzą z półek w elektromarketach. Mówimy o laminatach serwerowych w standardzie E-ATX lub EEB. Mają one potężne sekcje zasilania VRM, składające się z ponad dwudziestu faz, żeby utrzymać stabilne napięcie na procesorze pobierającym czterysta watów prądu. Kable zasilające są cięte na wymiar i zakuwane w indywidualne oploty z paracordu. Nie ma tu miejsca na zwisające, brzydkie wiązki z zasilacza. Wszystko układa się pod linijkę. Widziałem maszyny, w których samo zrobienie okablowania zajęło technikom trzy dni robocze. I to nabija rachunek za usługę.

Zastanawiacie się zresztą, dlaczego to na produkcji tak wyje na testach po drodze? Sam borykałem się z tym wczoraj na serwisie. Windows 11 ma ogromny problem z poprawnym przydzielaniem wątków na procesorach posiadających powyżej sześćdziesięciu czterech rdzeni. System po prostu głupieje i rzuca zadania tła na najszybsze rdzenie przeznaczone do gier. Więc robisz to ręcznie. Piszesz skrypty modyfikujące rejestr, wyłączasz parkowanie rdzeni i ustawiasz koligacje w BIOS-ie. To wiedza ekspercka, za którą klient końcowy musi zapłacić na fakturze.

Jakie podzespoły znajdziemy w najdroższym pececie na rynku?

Wrzucamy tam procesory takie jak AMD Ryzen Threadripper PRO lub Intel Xeon z linii W. Posiadają one czasami blisko sto rdzeni logicznych. Kosztują same w sobie tyle, co nowy samochód z salonu. Do tego dobieramy pamięć RAM DDR5 z korekcją błędów ECC o pojemności co najmniej dwustu pięćdziesięciu sześciu gigabajtów. Gry tego nie wykorzystają. Silniki renderujące wideo w 8K pochłoną to jednak w kilka sekund. Dyski SSD NVMe w standardzie PCIe 5.0 spinamy w sprzętowe macierze RAID, żeby transfery rwały sufit i skracały ekrany ładowania do ułamków sekund.

Karty graficzne to osobny rozdział. W maszynach typu 8Pack OrionX montuje się układ podstawowy, na przykład dwa połączone mostkiem NVLink potwory z najwyższej półki do renderingu, oraz osobną kartę na drugim systemie Mini-ITX ukrytym na dnie obudowy. Ten mały system służy tylko i wyłącznie do streamowania obrazu do sieci. Całość pobiera tyle prądu, że zasilacz ATX 3.0 o mocy dwóch tysięcy watów ledwo trzyma linię 12V w normie ATX. Czasami instaluje się dwa zasilacze zsynchronizowane specjalnym kablem sygnałowym. Wywala to korki w starym budownictwie w ułamku sekundy po wciśnięciu przycisku zasilania na obudowie.

Czy dwa procesory w jednej obudowie mają w ogóle sens?

Odpowiedź brzmi: nie dla zwykłego gracza. Gry wideo po prostu nie potrafią utylizować więcej niż ośmiu rdzeni. Twórcy oprogramowania nie piszą kodu w sposób współbieżny na taką skalę. Nakładanie na siebie dwóch płyt głównych w kolosach typu Phanteks Enthoo Elite służy streamerom i montażystom wideo. Jeden system mieli pliki w Adobe Premiere, drugi odpala w tym samym czasie strzelankę turniejową na monitorze 360 Hz. To brutalny podział pracy. Chociaż prawdę mówiąc brakuje nam twardych danych z rynku za wczoraj, więc wydaje się to tylko jedną z możliwych hipotez na najbliższy kwartał przed zmianami w architekturze Windowsa.

Prawie dziewięćdziesiąt procent wydajności w grach zależy ściśle od karty graficznej. Procesor tylko podaje jej klatki do obróbki. Pakowanie dwóch ogromnych układów CPU do gamingu to czysty przerost formy nad treścią. Klienci z portfelem bez dna tego żądają, by mieć pewność. Zdejmujemy fabryczne odpromienniki ciepła z procesorów (delidding), nakładamy ciekły metal Thermal Grizzly Conductonaut na goły rdzeń i zamykamy to z powrotem. Temperatura spada o piętnaście stopni Celsjusza. Gwarancja producenta wyparowuje w sekundę. Ryzyko uszkodzenia krzemu za trzydzieści tysięcy złotych przyrządem do zdejmowania czapek jest ogromne.

Ile kosztuje chłodzenie cieczą na zamówienie?

Autorski custom loop to studnia z wydatkami bez dna. Wydasz na to luźno od dwudziestu do czterdziestu tysięcy złotych za same części. Mówimy o ręcznie frezowanych blokach wodnych pokrywających sekcje zasilania, potężnych pompach D5 w podwójnym układzie szeregowym i rurkach z borokrzemowego szkła. Zwykłe wentylatory powietrzne po prostu nie dadzą rady schłodzić tysiąca pięciuset watów zrzuconego z układów ciepła. Woda odbiera temperaturę o wiele sprawniej. A szkło rurkowe wygląda po prostu obłędnie podświetlone złączkami z diodami ARGB w ciemnym pokoju.

W wycenie na warsztacie musisz uwzględnić:

Mosiężne bloki na karty graficzne frezowane na obrabiarkach CNC z tolerancją do setnych milimetra dla idealnego docisku do pamięci VRAM.
Potężne chłodnice miedziane o grubości sześćdziesięciu milimetrów, montowane na froncie i topie ramy obudowy.
Złączki kompresyjne z podwójnymi oringami zapobiegające wyciekom pod wysokim ciśnieniem cieczy.
Specjalistyczne płyny antykorozyjne z biocydami, powstrzymujące rozwój glonów i korozję galwaniczną między miedzią a niklem.

Zepsułem na cięciu chyba z siedem rurek akrylowych zanim wygiąłem ten jeden idealny kąt prosty nad kartą dźwiękową w ubiegły piątek. Szlag człowieka trafia przy takich detalach. Musisz podgrzewać rurkę opalarką do trzystu stopni, włożyć w nią silikonowy wkład zapobiegający zapadnięciu się ścianek i powoli giąć w matrycy. Ułamek sekundy nieuwagi i materiał bąbelkuje od wrzenia. Cały element ląduje w koszu. To właśnie za tę morderczą cierpliwość płacisz w najdroższych maszynach rynkowych.

Dlaczego seryjne chłodzenie to za mało dla entuzjastów?

Chłodzenia typu All-in-One (AiO) ze sklepu mają pompki o słabym ciśnieniu podnoszenia słupa wody. Przecisną płyn przez małą chłodnicę i blok na procesorze. Dodanie do tego obiegu dwóch kart graficznych całkowicie zdławi przepływ. Płyn zatrzyma się w miejscu, a temperatura cieczy przekroczy sześćdziesiąt stopni, topiąc uszczelki. W ekstremalnych jednostkach stosujemy oddzielne pętle chłodzenia. Jeden obieg z własnym rezerwuarem i pompą chłodzi tylko procesor. Drugi obieg zajmuje się wyłącznie kartami graficznymi. Płyny w obu pętlach mogą mieć różne kolory dla ostrego kontrastu wizualnego.

Utrzymanie takiego potwora to koszmar serwisanta. Raz na rok musisz zlać cały płyn z układu. Rozkręcasz każdy blok wodny na czynniki pierwsze. Czyścisz mikrokanaliki z osadów pasty do zębów i wytrąconego barwnika starą szczoteczką. Płuczesz chłodnice wodą demineralizowaną kilkanaście razy, aż wyleci czysta. Zmieniasz pasty termoprzewodzące i termopady na pamięciach. Składasz to z powrotem, zalewasz i modlisz się, żeby ciśnienie nie wypchnęło rurki z bloku na płytę główną za dziesięć tysięcy złotych.

Złoto, diamenty i modding obudowy – fanaberia czy sztuka?

Najdroższy komputer gamingowy na świecie często zyskuje swoją absurdalną cenę nie przez krzem, bo ten ma swoje technologiczne limity u producentów. Cena rośnie przez brutalne rzemiosło i jubilerstwo. Japońskie butiki technologiczne wypuszczały na rynek obudowy powlekane platyną. Tokarki wycinały złote śrubki montażowe. Przyciski zasilania wysadzano drobnymi diamentami na specjalne zamówienia szejków. To całkowicie zmienia definicję sprzętu komputerowego, zamieniając go w stacjonarny sejf z elektroniką.

Z moddingiem ekstremalnym jest tak, że płacisz za całkowitą unikalność na planecie. Zbudowanie biurka, które jest jednocześnie komputerem chłodzonym cieczą (tak zwany desk PC), wymaga miesięcy pracy stolarzy w drewnie, obróbki aluminium i gięcia szkła hartowanego. W 2022 roku widziałem na targach Computex na Tajwanie projekt wyceniony na prawie osiemdziesiąt tysięcy dolarów. Zwykła stalowa blacha obudowy została zastąpiona lotniczym stopem tytanu. Płyta główna wisiała dosłownie w powietrzu na ukrytych poduszkach magnetycznych. Totalny absurd i pokaz inżynierii materiałowej w czystej postaci.

Modyfikacje wewnątrz obejmują też malowanie proszkowe radiatorów pamięci RAM na kolor pasujący do tapicerki w sportowym samochodzie klienta. Frezujemy na maszynach CNC tak zwane distro-plates, czyli płaskie rezerwuary z akrylu, które zastępują cały panel boczny obudowy i pełnią rolę rozdzielacza płynu chłodzącego. Grawerujemy laserem logotypy i inicjały właściciela na szkle. Kabel do zasilacza dostaje oplot z kevlaru.

Czy najdroższy komputer gamingowy na świecie daje przewagę w grach?

Obalmy ten mit rynkowy od razu w tym miejscu. Nie daje absolutnie żadnej przewagi. Różnica między dobrze złożonym komputerem za dwadzieścia tysięcy a tym potworem za dwieście tysięcy w liczbie wyświetlanych klatek na sekundę wynosi marginalne wartości błędu pomiarowego. Otrzymujesz może piętnaście klatek więcej na liczniku dzięki agresywnemu podkręcaniu i niższym temperaturom na rdzeniu karty. Silniki gier mają twarde ograniczenia w kodzie. Monitor odświeży obraz tylko określoną liczbę razy na sekundę. Ludzkie oko i czas reakcji układu nerwowego również mają swoje twarde granice biologiczne.

Płacisz w tym biznesie za grobową ciszę pod maksymalnym obciążeniem na złączach. Płacisz za brutalną estetykę, która przyciąga wzrok każdego gościa w salonie. Płacisz za brak jakichkolwiek uciążliwych spadków wydajności i ścinek klatek, gdy w tle renderujesz model 3D w programie Blender lub pobierasz gigabajty danych z serwera. To stacje robocze do ciężkiego przemysłu przebrane za świecące zabawki dla chłopców z grubym portfelem. Większość tych maszyn spędza życie na wyświetlaniu pulpitu i przeglądarki internetowej, bo właściciele nie mają czasu na granie przez pracę, która pozwoliła im ten sprzęt kupić.

Zanim zdecydujesz się na zakup takiej maszyny, zobacz jak wyglądają surowe liczby z podziałem na kluczowe komponenty dostępne w sprzedaży detalicznej dla śmiertelników. Ceny w tabeli uśredniono dla najwyższych modeli na dany kwartał.

Podzespół bazowy	Model referencyjny	Szacunkowy koszt (PLN)
Procesor główny (CPU)	AMD Ryzen Threadripper PRO 7995WX	48 000 – 52 000
Karta graficzna (GPU)	NVIDIA GeForce RTX 4090 (x2 w SLI/NVLink)	18 000 – 22 000
Płyta główna (Mobo)	ASUS Pro WS WRX90E-SAGE SE	6 500 – 8 000
Pamięć operacyjna (RAM)	Zestaw 256GB DDR5 ECC 6400MHz	5 000 – 7 000
Pamięć masowa (SSD)	4x 4TB NVMe PCIe 5.0 w RAID 0	8 000 – 10 000
Układ chłodzenia wodnego	Custom Loop (bloki, chłodnice, pompy, złączki)	15 000 – 25 000

To zestawienie w ogóle nie ujmuje kosztów robocizny warsztatu, modyfikacji obudowy, lakierowania na zamówienie czy oprogramowania. Złożenie tego do kupy i skonfigurowanie tak, żeby nie spłonęło przy pierwszym uruchomieniu, podwaja wartość sprzętową na rachunku wystawianym przez firmę moddingową.

Przestańmy się w końcu oszukiwać na forach internetowych. Szukanie jakiegokolwiek logicznego usprawiedliwienia dla zakupu peceta za cenę kawalerki w dużym mieście nie ma sensu analitycznego. Masz budżet, kaprys i miejsce na biurku, to po prostu go kupujesz. Złóż sobie mocną maszynę z jednym RTX 4090, zalej to dobrym płynem demineralizowanym i graj. Zostaw te wielomilionowe, dwusystemowe potwory szejkom z Dubaju i youtuberom technologicznym nagrywającym clickbaity. Zmierz się ze swoimi własnymi brakami umiejętności w grach rankingowych, zamiast łatać czas reakcji sprzętem za rynkową fortunę

Często zadawane pytania (FAQ) – Ile kosztuje najdroższy komputer gamingowy na świecie?

Ile kosztuje najdroższy komputer gamingowy na świecie na rynku komercyjnym?

Seryjne, ekstremalne stacje robocze takie jak 8Pack OrionX2 kosztują od 160 000 do 200 000 złotych. Wersje modyfikowane przez jubilerów ze złotymi elementami obudowy przekraczają grubo ponad milion złotych w wycenach prywatnych.
Jaka karta graficzna znajduje się w najdroższym komputerze do gier?

Obecnie standardem w ekstremalnych konstrukcjach są układy NVIDIA GeForce RTX 4090, często montowane podwójnie dla zwiększenia mocy obliczeniowej w renderingu wideo lub stacjach roboczych AI, chłodzone wodą dla zbicia temperatur pod obciążeniem.
Czy tak drogi komputer zużywa dużo prądu?

Bardzo dużo. Takie jednostki wymagają zasilaczy o mocy 1600W do 2000W, a pod maksymalnym obciążeniem syntetycznym potrafią pobrać z gniazdka ponad półtora kilowata energii, generując przy tym ogromne ilości ciepła w pomieszczeniu.
Co to jest custom loop w drogich komputerach?

To w pełni autorski, budowany od zera z pojedynczych części układ chłodzenia cieczą. Składa się z pompy, bloków wodnych na procesor i kartę, chłodnic miedzianych oraz ręcznie giętych twardych rurek z akrylu lub szkła. Kosztuje od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych.
Dlaczego najdroższe komputery mają dwa procesory?

Najbardziej zaawansowane obudowy mieszczą dwie osobne płyty główne. Główny, potężny procesor służy do skomplikowanych obliczeń i gier, a drugi, mniejszy system w tej samej obudowie zajmuje się wyłącznie obsługą streamowania obrazu do internetu, by nie obciążać głównej jednostki.
Czy złożenie komputera za 200 tysięcy złotych zwalnia z aktualizacji sprzętu?

Nie. Technologia starzeje się nieubłaganie. Za pięć lat karta graficzna za dwadzieścia tysięcy złotych zostanie dogoniona wydajnościowo przez układy ze średniej półki cenowej za cztery tysiące złotych. To inwestycja o błyskawicznym spadku wartości rynkowej.