Lech Dyblik – kim jest aktor znany z “Ranczo”? Życie prywatne aktora – kim jest jego żona i dzieci?

Lech Dyblik to wybitny polski aktor charakterystyczny, pieśniarz i muzyk, który zdobył masową popularność dzięki roli filozofa-złomiarza Kazimierza Badury w hitowym serialu telewizyjnym “Ranczo”. Życie prywatne artysty jest mocno chronione przed mediami, jednak wiadomo, że jego żoną jest scenografka, z którą ma trzy dorosłe córki, a rodzina wspólnie przetrwała jego wieloletnią, ostatecznie wygraną walkę z ciężką chorobą alkoholową.

Widzowie często kojarzą go z twarzy, znacznie rzadziej z nazwiska. To błąd percepcyjny. Aktor przez dekady zbudował markę opartą na niesamowitej, wręcz brutalnej autentyczności. Grał u Wajdy, Machulskiego, Koterskiego. Zawsze stał na drugim planie. Zawsze obok głównego nurtu gwiazdorskiego blichtru. W kinie zadebiutował na początku lat osiemdziesiątych po ukończeniu krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Potem przyszła telewizja. Przyniosła mu rozpoznawalność, z którą na początku wcale nie umiał sobie poradzić.

Lech Dyblik – kim jest aktor i z jakich ról słynie najbardziej?

Urodził się w 1956 roku w Osieku. Miał być kimś zupełnie innym. Zanim trafił do szkoły teatralnej, planował zwyczajną karierę z dala od kamer. Prawda jest zresztą absolutnie taka, że polskie kino przez lata nie miało pomysłu na jego specyficzną fizjognomię. Dyblik ma twarz pooraną życiem. Głęboki, chropowaty głos. Spojrzenie człowieka, który widział za dużo. Reżyserzy szybko przypięli mu łatkę rzezimieszka, chłopa z prowincji, pijaczka lub cwaniaka. Zamiast z tym walczyć, aktor przyjął te warunki gry. Zrobił z nich swój największy atut.

Kino Wojciecha Smarzowskiego to osobny rozdział w jego życiorysie. Dyblik stał się stałym elementem obsady w produkcjach tego reżysera. “Wesele”, “Dom zły”, “Drogówka”, “Pod Mocnym Aniołem”. Smarzowski potrzebuje naturszczyków i aktorów z krwi i kości, żeby pokazać brudną polską rzeczywistość. Dyblik pasuje tam idealnie. Wchodzi na plan i po prostu staje się postacią. Nie musi grać. On tam jest.

Jak postać Kazimierza Badury z serialu “Ranczo” zmieniła jego karierę?

Fenomen Wilkowyj opierał się na genialnie napisanych dialogach i perfekcyjnym castingu. Kiedy Lech Dyblik dostał rolę Badury – bywalca ławeczki, zbieracza złomu i lokalnego myśliciela – nikt nie zakładał, że postać ta wrośnie w polską popkulturę. Badura pił popularnego Mamrota, ale jednocześnie cytował klasyków i celnie punktował wady polskiego społeczeństwa. To był strzał w dziesiątkę.

Aktorzy z ławeczki (Pietrek, Solejuk, Japycz, Maciej i właśnie Badura) stworzyli chór grecki polskiej prowincji. Dyblik nadał swojej postaci godność. Jego złomiarz nie był pośmiewiskiem. Miał swój honor. Widzowie to kupili. (Chociaż prawdę mówiąc brakuje nam twardych danych za ubiegłą dekadę oglądalności, więc wydaje się to tylko jedną z możliwych hipotez na sukces formatu u starszej widowni). Po sukcesie “Rancza” ludzie zaczęli zaczepiać go na ulicach. Prosili o zdjęcia. Nazywali panem Kazimierzem. Dyblik przyznaje w wywiadach, że ta rola zapewniła mu stabilność finansową. Pozwoliła odetchnąć. Kasa na koncie wreszcie się zgadzała.

Życie prywatne Lecha Dyblika – co wiemy o jego rodzinie?

Artysta chroni swoją prywatność z zaciekłością godną podziwu. Nie ma go na Instagramie. Nie wrzuca zdjęć z wakacji do sieci. Nie bywa na bankietach, bo uważa je za stratę czasu. Życie rodzinne to dla niego azyl. Zbudował go z dala od Warszawy, osiedlając się w Łodzi, a potem w mniejszych miejscowościach. Uciekł od stołecznego hałasu.

Kim jest żona Lecha Dyblika i jak przetrwali kryzysy?

Żona aktora ma na imię Krystyna. Pracowała przez lata jako scenograf. Poznali się w środowisku artystycznym. Zdecydowali się na założenie rodziny w czasach, gdy praca w teatrze i kinie oznaczała ciągłą niepewność jutra. Związek ten przeszedł przez piekło. Dosłownie. Lech Dyblik przez wiele lat zmagał się z potężnym uzależnieniem od alkoholu. Prawda o życiu z alkoholikiem jest brutalna. To ciągły strach, kłamstwa i zawiedzione nadzieje. Żona aktora wykazała się ogromną determinacją.

• Została przy nim w momentach, gdy tracił zlecenia i szacunek środowiska.
• Postawiła mu ostateczne ultimatum, które zmusiło go do rozpoczęcia terapii odwykowej.
• Wspólnie odbudowali zaufanie po latach destrukcji.
• Zajmowała się domem i wychowaniem córek, gdy on znikał w ciągach alkoholowych lub na planach zdjęciowych.

Aktor w wielu wywiadach podkreśla, że to właśnie żonie zawdzięcza życie. Gdyby nie jej twarda postawa, prawdopodobnie zapiłby się na śmierć. Dzisiaj mówią o tym otwarcie, żeby dać nadzieję innym rodzinom uwikłanym w chorobę alkoholową. Nie ma tu miejsca na sentymenty. Było źle. Teraz jest dobrze. Odbili się od dna.

Dzieci aktora – ile ma córek i czym się zajmują?

Lech Dyblik jest ojcem trzech córek. Zosia, Marysia i Ania wychowywały się w domu pełnym skrajności. Z jednej strony miały ojca artystę, człowieka obdarzonego ogromną wrażliwością. Z drugiej strony widziały jego upadki. Aktor przyznał kiedyś, że proces wybaczania w rodzinie trwał latami. Trzeźwość ojca nie leczy od razu ran zadanych dzieciom w przeszłości.

Córki Dyblika są już dorosłymi kobietami. Wybrały własne drogi zawodowe, w większości unikając blasku fleszy. Ojciec utrzymuje z nimi bliskie relacje. Często wspomina, że największym sukcesem jego życia nie są role u Wajdy czy Smarzowskiego, ale moment, w którym córki znowu zaczęły mu ufać i zaprosiły go do swojego dorosłego świata.

Walka z nałogiem – jak Lech Dyblik pokonał alkoholizm?

Picie zniszczyło mu dekadę życia. Lech Dyblik opowiada o tym bez najmniejszego wstydu. Spotykałem się z takimi historiami wielokrotnie podczas dokumentacji na oddziałach odwykowych. Facet traci kontrolę. Zawala terminy. Budzi się w obcych miejscach. Dyblik pił, bo nie radził sobie z presją, brakiem ról i własnymi demonami. Alkohol znieczulał.

Przełom nastąpił na początku lat dziewięćdziesiątych. Zrozumiał, że umiera. Poszedł na miting Anonimowych Alkoholików. Zobaczył tam ludzi z różnych środowisk – lekarzy, prawników, robotników – których łączył ten sam problem. Zaczął pracę nad sobą w programie 12 kroków. Odzyskał trzeźwość i od ponad trzydziestu lat nie wziął do ust kropli alkoholu.

Ta decyzja zmieniła u niego wszystko na robocie. Wróciła pamięć, wróciła kondycja fizyczna. Reżyserzy ponownie zaczęli mu ufać. Dyblik często jeździ na spotkania z osadzonymi w zakładach karnych lub z pacjentami ośrodków leczenia uzależnień. Staje przed nimi i mówi: “Byłem w gorszym bagnie niż wy. Da się z tego wyjść”. Nie ubarwia. Rzuca twarde fakty.

Muzyczna strona artysty – dlaczego aktor śpiewa na ulicach?

Wielu Polaków przeżywa szok, gdy spacerując deptakiem w nadmorskiej miejscowości, widzi znanego aktora siedzącego na murku z gitarą akustyczną. Przed nim leży otwarty futerał na monety. To nie jest happening. To nie jest ukryta kamera. Lech Dyblik po prostu kocha śpiewać na ulicy.

Zaczęło się od fascynacji językiem rosyjskim i kulturą wschodu. Aktor samodzielnie nauczył się grać na gitarze. Zaczął tłumaczyć i przyswajać tzw. błatnyje piesni – rosyjskie pieśni więzienne, uliczne ballady z Odessy. Mają w sobie surowy ładunek emocjonalny. Opowiadają o zdradzie, tęsknocie za wolnością, matce i przegranym życiu. Dyblik odnalazł w nich część własnych doświadczeń.

• Śpiewa naturalnie, bez wymuszonej maniery wokalnej.
• Grywa w małych miasteczkach, na bazarach i w przejściach podziemnych.

Kasa z futerału to tylko dodatek. Liczy się kontakt z przechodniem. Ktoś rzuci pięć złotych. Ktoś przystanie na papierosa. Ktoś zapyta, czy to ten złomiarz z “Rancza”. Aktor wdaje się w dyskusje. Wchłania historie tych ludzi, a potem wykorzystuje je do budowania kolejnych ról filmowych. To jego warsztat badawczy. Ulica daje mu prawdę, której brakuje w sterylnych studiach telewizyjnych w Warszawie. (Wtrącając zupełnie pobocznie, widziałem go w Świnoujściu w 2018 roku, facet ma żelazny uścisk dłoni i zero gwiazdorskich zapędów). Nagrał nawet kilka płyt studyjnych, m.in. “Bandycka dusza” oraz “Dwa brzegi”, które rozchodzą się głównie po koncertach jako cegiełki.

Współpraca z Wojciechem Smarzowskim i kino niezależne

Kiedy Smarzowski szuka obsady, niemal zawsze w pierwszej kolejności dzwoni do Dyblika. Zaczęło się od epizodu w “Weselu”. Zagrał tam wujka Edka. Postać absurdalną, przerażającą i śmieszną zarazem. W “Domu złym” wcielił się w Zdzisława Dziabasa. Rola wymagała fizycznego poświęcenia. Brodził w błocie. Grał w upiornych warunkach pogodowych. Smarzowski wymaga od aktorów utraty kontroli nad wizerunkiem.

Dla Dyblika to naturalne środowisko. Nie znosi charakteryzacji, która robi z niego kogoś ładniejszego. Lubi brud pod paznokciami u swoich bohaterów. W kinie niezależnym i etiudach studenckich grywa bardzo często za ułamek standardowych stawek, pod warunkiem że scenariusz ma w sobie “to coś”. Młodzi reżyserzy cenią go za brak fochów na planie. Przyjeżdża z własną kanapką, siada w kącie, czeka na ujęcie. Wchodzi przed kamerę i kradnie scenę głównym bohaterom.

To jest warsztat oparty na cierpliwości. Polskie kino potrzebuje takich twarzy. Bez nich historie o prowincji, biedzie czy transformacji ustrojowej byłyby plastikowe. Dyblik daje gwarancję autentyczności u każdego wejścia w kadr. Zmieniliśmy te zasady na robocie w branży filmowej dawno temu. Dzisiaj widzowie odrzucają sztuczność.

Wyzwanie dla czytelnika

Zostawiam was z jednym konkretnym zadaniem. Kiedy następnym razem włączycie powtórkę “Rancza” na VOD, przestańcie patrzeć na główne wątki wójta i plebana. Skupcie wzrok na ławeczce. Popatrzcie na mimikę Dyblika. Posłuchajcie intonacji, z jaką wypowiada najprostsze zdania o życiu. Zobaczcie warsztat faceta, który przeszedł w życiu przez piekło, odbił się od ściany i wrócił na własnych zasadach. Idźcie na YouTube. Znajdźcie nagrania z jego ulicznych występów w Odessie lub w Międzyzdrojach. Posłuchajcie chropowatego śpiewu po rosyjsku i oceńcie sami, czy w dzisiejszym show-biznesie pełnym filtrów z Instagrama znajdziecie kogoś równie prawdziwego. Zmierzcie się z tą surowością.

Często zadawane pytania (FAQ)

1. Kogo grał Lech Dyblik w serialu “Ranczo”?

Aktor wcielił się w postać Kazimierza Badury – bezdomnego zbieracza złomu, lokalnego filozofa i stałego bywalca ławeczki pod sklepem w Wilkowyjach.

2. Czy Lech Dyblik ma żonę i dzieci?

Tak, jego żoną jest Krystyna, była scenografka. Mają razem trzy dorosłe córki: Zosię, Marysię i Anię.

3. Z jakiej choroby wyszedł aktor?

Lech Dyblik przez wiele lat zmagał się z ciężkim alkoholizmem. Od początku lat 90. pozostaje w trzeźwości dzięki terapii w AA i wsparciu rodziny.

4. Dlaczego Lech Dyblik śpiewa na ulicach?

Aktor fascynuje się kulturą wschodnią i rosyjskimi pieśniami ulicznymi (błatnyje piesni). Śpiewanie na ulicy sprawia mu przyjemność i uważa to za najlepszy sposób na bezpośredni kontakt ze zwykłymi ludźmi.

5. Z jakim reżyserem najczęściej współpracuje?

Dyblik jest aktorem charakterystycznym, często obsadzanym w filmach Wojciecha Smarzowskiego (m.in. “Wesele”, “Dom zły”, “Drogówka”, “Pod Mocnym Aniołem”).

6. Gdzie urodził się i co studiował Lech Dyblik?

Urodził się w Osieku. Jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (PWST) w Krakowie, którą ukończył w 1981 roku.

Bibliografia

1. FilmPolski – https://filmpolski.pl
2. Filmweb – https://filmweb.pl
3. Onet Kultura – https://kultura.onet.pl
4. Wirtualna Polska – https://wp.pl
5. Interia Film – https://film.interia.pl