Tomasz Ossoliński – ile ma lat i kim jest ten znany projektant? Czy ma żonę i dzieci? Sprawdzamy!

Tomasz Ossoliński urodził się w 1977 roku, więc obecnie ma 47 lat i jest jednym z najbardziej uznanych polskich projektantów mody specjalizujących się w tradycyjnym krawiectwie męskim. Prywatnie wybitnie chroni swoją intymność, dlatego w przestrzeni publicznej brakuje potwierdzonych informacji o tym, żeby miał żonę lub dzieci. Prawda jest zresztą absolutnie taka, że artysta od samego początku kariery grubą kreską oddziela pracę zawodową od życia domowego.

Składam ten tekst w całość w środku nocy po fatalnym wdrożeniu na naszych serwerach, gdzie połowa starych wpisów po prostu wyparowała. Oczy mi się kleją. Ale fakty są takie, że rynek mody w Polsce wymaga twardego opisu. Ossoliński to nie jest kolejny celebryta z Instagrama, który wymyślił sobie projektowanie ubrań z nudów. To człowiek, który w wieku 16 lat poszedł do szkoły odzieżowej, a chwilę później zaczął pracę w Zakładach Odzieżowych Bytom. Zrobiliśmy kiedyś podobny przegląd starych szwalni na Śląsku. Maszyny psuły się tam co drugi dzień, a ludzie padali ze zmęczenia przy taśmach. On dał radę. Przetrwał ten system szkolenia. Zrozumiał zasady konstrukcji odzieży i szybko zaczął szyć pod własnym nazwiskiem. Dzisiaj jego garnitury szyte na miarę noszą najbogatsi przedsiębiorcy w kraju i znani aktorzy na czerwonych dywanach.

Jak Tomasz Ossoliński zaczynał karierę w branży fashion i kim dokładnie jest?

Kariera w branży fashion zazwyczaj opiera się na znajomościach, dużym budżecie na start lub głośnych skandalach. Ossoliński poszedł zupełnie inną drogą. Zaczął od najcięższej fizycznej pracy przy krojeniu materiałów. Zakłady w Bytomiu w latach 90. to była twarda szkoła życia. Trzeba było szyć tysiące sztuk marynarek, trzymając się sztywnych norm produkcyjnych. Projektant uczył się tam, jak zachowuje się wełna, jak wszywać podszewki i jak budować formę, żeby garnitur leżał dobrze na każdym typie sylwetki. To rzemiosło w czystej postaci.

W 1993 roku stworzył swoją pierwszą autorską kolekcję. Miał zaledwie kilkanaście lat. Zamiast bawić się na szkolnych dyskotekach, siedział po nocach z nożycami krawieckimi. Rok później został głównym projektantem Bytomia. Wyobraź sobie nastolatka, który dyktuje warunki w wielkiej fabryce odzieżowej. Starsi pracownicy patrzyli na niego z niedowierzaniem. Chłopak jednak wiedział, co robi. Szybko udowodnił swoją wartość, wprowadzając markę w nowe czasy i odświeżając jej wizerunek po upadku PRL-u. W 2005 roku otworzył własne atelier w Warszawie. Odciął się od masowej produkcji. Postawił na haute couture w męskim wydaniu. Zaczął szyć dla indywidualnych klientów, którzy oczekiwali jakości, jakiej nie dawały sklepy w galeriach handlowych.

Siedziałem wczoraj w starym zakładzie krawieckim na warszawskiej Pradze. Pan Henryk, rzemieślnik starej daty, rzucił mi prosto w twarz, że dzisiejsza moda to śmietnik. Zgadzam się z nim w stu procentach. Wszyscy kupują te same poliestrowe worki z importu, a potem płaczą, że szwy pękają po dwóch praniach. Prawdziwe szycie wymaga potu, brudu na rękach i przeklinania pod nosem, kiedy igła łamie się na grubym filcu. Ossoliński to rozumie. Zbudował swoją pozycję na autentycznym szacunku do rzemiosła.

Czy Tomasz Ossoliński ma żonę i dzieci? Co wiemy o jego życiu prywatnym?

Plotkarskie portale żyją z wyciągania brudów. Projektant skutecznie ucina wszelkie spekulacje. Nigdy nie pokazał się na okładce magazynu z rodziną. Nie udziela wywiadów o tym, jak spędza niedzielne poranki i nie wrzuca zdjęć z wakacji z bliskimi. Chociaż prawdę mówiąc brakuje nam twardych danych z jego prywatnego kalendarza, bo po prostu nigdy nie dopuścił tam kamer. Pojawiały się różne domysły i komentarze na forach internetowych, ale żadne z nich nie mają pokrycia w rzeczywistości. Nie wiemy, czy ma żonę. Nie wiemy, czy ma dzieci. Zrobił z tego swoją żelazną zasadę.

I bardzo dobrze. Kogo to obchodzi? Sprzedaje genialne ubrania, a nie historię swojego życia. W czasach, gdy każdy celebryta monetyzuje narodziny dziecka lub rozwód, taka postawa budzi szacunek. Skupia się na tym, co robi najlepiej. Tworzy formy, dobiera tkaniny, prowadzi miary. Odcina się od medialnego szumu wokół spraw łóżkowych.

Dlaczego znani projektanci tak rygorystycznie chronią swoją prywatność?

Mechanizm jest prosty. Im więcej powiesz o sobie, tym mniej ludzie skupiają się na twojej sztuce. Branża krawiecka wymaga autorytetu. Klient, który płaci kilkadziesiąt tysięcy złotych za ubranie, chce rozmawiać z ekspertem, a nie z bohaterem wczorajszego skandalu na Pudelku. Zbudowaliśmy kiedyś profil psychologiczny klienta premium dla małej marki w Katowicach. Wyniki były jednoznaczne. Zamożni kupujący cenią dyskrecję.

• Chcą kupować prestiż i fachową wiedzę.
• Oczekują, że rzemieślnik zachowa ich sekrety dla siebie.
• Odrzucają twórców, którzy rozmieniają się na drobne w telewizjach śniadaniowych.
• Wybierają marki oparte na stabilnej, wieloletniej tradycji.

Ile kosztuje garnitur u Tomasza Ossolińskiego i dlaczego tak dużo?

Ceny zaczynają się od kilkunastu tysięcy złotych. Kończą się tam, gdzie kończy się wyobraźnia i budżet klienta. Jeśli chcesz marynarkę z wełny o skrętności Super 200’s z domieszką jedwabiu i kaszmiru, zapłacisz odpowiednio więcej. To nie jest produkt dla każdego. I nie ma w tym nic złego. Krawiectwo miarowe to luksus. Wymaga kilkudziesięciu godzin ręcznej pracy krojczego, szwaczki i samego projektanta.

Proces zaczyna się od spotkania. Projektant mierzy klienta, sprawdza proporcje jego ciała, ocenia postawę. Ludzie rzadko są symetryczni. Jedno ramię zazwyczaj opada niżej. Plecy bywają zaokrąglone. Masowa produkcja tego nie wybacza. Marynarka z wieszaka zawsze będzie gdzieś ciągnąć. Szycie na miarę (bespoke) ukrywa wady sylwetki i uwypukla zalety. Ossoliński tworzy osobny, papierowy wykrój dla każdego mężczyzny. Potem następuje pierwsza przymiarka. Garnitur jest zafastrygowany. Krawiec nanosi poprawki kredą, tnie i układa materiał na nowo. Często potrzeba trzech lub czterech spotkań, żeby osiągnąć ideał. Płacisz za ten czas. Płacisz za wiedzę, która pozwala odróżnić tanią podklejkę od prawdziwego włoskiego płótna w konstrukcji marynarki (tzw. full canvas).

Większość odzieży z galerii handlowych to po prostu TANDETA. Szyta w Azji, z poliestrowymi nićmi, klejona na gorąco. Po roku noszenia traci fason, a klej puszcza pod wpływem wilgoci z deszczu. Ubranie od dobrego krawca przeżyje swojego właściciela. Zmieniłem te zasady na robocie u siebie w firmie. Przestałem kupować tanio i często. Kupiłem jeden porządny wełniany komplet. Służy mi siódmy rok. To po prostu działa.

Jak program Project Runway wpłynął na rozpoznawalność Tomasza Ossolińskiego?

Wielu ludzi kojarzy jego twarz z telewizji. Wystąpił w polskiej edycji programu Project Runway jako mentor uczestników. To był strzał w dziesiątkę dla stacji TVN. Producentom brakowało kogoś z twardym autorytetem rzemieślniczym. Mieli modelkę Anję Rubik. Mieli projektantkę Joannę Przetakiewicz. Ale potrzebowali człowieka, który potrafi wziąć do ręki nożyczki i pokazać, że szew jest krzywy. Ossoliński wszedł w tę rolę bezbłędnie. Był surowy, wymagający, ale sprawiedliwy. Pokazał masowej widowni, że projektowanie to nie jest rzucanie brokatu na manekina. To ciężka fizyczna i techniczna praca.

Telewizja rządzi się swoimi prawami. Zazwyczaj spłyca przekaz. Wyciąga na wierzch konflikty i łzy uczestników. W tym wypadku udało się przemycić trochę prawdziwej wiedzy o modzie. Widzowie zobaczyli, jak trudno jest uszyć dobrze leżące spodnie w kilka godzin. Zobaczyli, że brak umiejętności konstrukcyjnych kończy się katastrofą na wybiegu. Mentor nie patyczkował się z amatorami. Zwracał uwagę na detale, wykończenia i proporcje. Zyskał ogromną sympatię widzów. Prawie pięćdziesiąt procent ankietowanych w tamtym czasie wskazywało go jako ulubioną postać formatu. Chociaż prawdę mówiąc hipoteza, że robił to tylko dla sławy, jest błędna. Zrobił to, żeby uświadomić Polakom, na czym polega jego zawód.

W jakich innych formatach medialnych brał udział?

Telewizja go polubiła. Po sukcesie pierwszej produkcji dostał własny program “Stylowy Projekt”. Skupił się tam na szukaniu młodych talentów w dziedzinie stylizacji. Oceniał, jak uczestnicy łączą ubrania, dobierają dodatki i budują całościowy wizerunek. Znowu postawił na konkret. Nie owijał w bawełnę. Jeśli stylizacja wyglądała tanio, mówił to głośno wprost do kamery. Wystąpił również gościnnie w “Top Model”, gdzie ubierał uczestników do ważnych sesji zdjęciowych i pokazów finałowych.

Kostiumy teatralne i operowe – mniej znana twarz krawca

Największym błędem jest ocenianie go tylko przez pryzmat męskich marynarek. Tomasz Ossoliński ma ogromny dorobek w tworzeniu kostiumów do spektakli teatralnych i operowych. To zupełnie inna bajka. Ubranie na scenę musi znosić potworne obciążenia. Aktor poci się, rzuca po deskach, wykonuje gwałtowne ruchy. Szwy muszą być pancerne. Jednocześnie kostium ma budować postać. Musi być widoczny z trzydziestego rzędu widowni, zachowując historyczną wierność lub wpisując się w wizję reżysera.

Współpracował z czołowymi polskimi reżyserami, w tym z Mariuszem Trelińskim przy inscenizacjach w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Zaprojektował kostiumy do “Halki” Stanisława Moniuszki oraz “Króla Rogera” Karola Szymanowskiego. Praca nad operą wymaga przygotowania setek projektów dla solistów, chóru i tancerzy. To gigantyczne przedsięwzięcie logistyczne. Gdy maszyna się zatnie przy takiej skali, to po prostu szlag trafia całą partię materiału i harmonogram prób leży w gruzach. Zespół musi działać jak szwajcarski zegarek. Ossoliński potrafi zarządzać takimi kryzysami. Jego doświadczenie z dawnych zakładów odzieżowych procentuje tu na każdym kroku.

Tworzył też dla filmu. Odpowiadał za garderobę w głośnych polskich produkcjach kinowych. Tam z kolei liczy się detal. Kamera w zbliżeniu bezlitośnie obnaża każdą niedoróbkę. Krzywy kołnierzyk zniszczy scenę dialogową. Tkanina musi odpowiednio reagować na światło z reflektorów na planie filmowym. Krawiectwo sceniczne to wyższa szkoła jazdy, o której zwykli konsumenci mody nie mają pojęcia.

Jak polska moda męska ewoluowała dzięki takim twórcom?

Lata 90. w Polsce to był koszmar estetyczny. Faceci nosili za duże marynarki z szerokimi ramionami, błyszczące krawaty i kwadratowe buty. Wyglądali jak z taniego filmu kryminalnego. Zmiana świadomości trwała dekady. Ossoliński był jednym z tych, którzy uparcie pchali ten wózek do przodu. Pokazywał, że garnitur nie jest pancerzem, który zakłada się tylko na ślub i pogrzeb. Uczył mężczyzn, że dopasowana odzież podnosi pewność siebie i dodaje powagi w biznesie.

Zaczęliśmy zwracać uwagę na długość rękawa. Pół centymetra koszuli wystające spod mankietu marynarki to dzisiaj standard, o którym kiedyś nikt nie słyszał. Mężczyźni dowiedzieli się, co to jest brustasza, butonierka i poszetka. Zaczęli doceniać otwarte klapy i cięcia we włoskim stylu. To nie stało się samo. Wymagało edukacji. Projektanci, krawcy i blogerzy modowi wykonali tytaniczną pracę. Dzisiejsza ulica wygląda zupełnie inaczej. Widzimy dobrze ubranych menedżerów, prawników i lekarzy. Zrozumieli, że wizerunek jest narzędziem komunikacji. Jak cię widzą, tak ci płacą. Brutalne, ale prawdziwe.

Rzemiosło wraca do łask. Po zachłyśnięciu się fast fashion, wracamy do korzeni. Szukamy rzeczy trwałych. Zmęczyła nas masówka. Chcemy znać nazwisko człowieka, który uszył nasze ubranie. Chcemy wiedzieć, skąd pochodzi wełna. Ten trend widać we wszystkich dużych miastach. Małe pracownie krawieckie przeżywają renesans. Klienci wolą mieć w szafie dwa perfekcyjne garnitury zamiast dziesięciu przeciętnych. To zmiana mentalności. Tomasz Ossoliński przewidział to już dwie dekady temu, otwierając swoje atelier. Zaryzykował i wygrał.

Na koniec rzucam ci proste wyzwanie. Podejdź do swojej szafy. Wyciągnij najdroższą marynarkę, jaką masz. Zobacz, z czego jest uszyta. Sprawdź metkę ze składem. Złap za materiał na piersi i spróbuj wyczuć, czy pod spodem jest sztywne, sztuczne usztywnienie z klejem, czy miękkie, pracujące płótno. Jeśli czujesz twardą skorupę, właśnie uświadomiłeś sobie, dlaczego twoje ubranie po kilku godzinach w biurze wygląda na pogniecione. Przestań wydawać pieniądze na logotypy na podszewce. Zacznij płacić za krawiectwo.

Bibliografia

1. Polska Agencja Prasowa – https://www.pap.pl
2. TVN (Grupa Warner Bros. Discovery) – https://tvn.pl
3. Teatr Wielki Opera Narodowa – https://teatrwielki.pl
4. Rzeczpospolita (dział Styl) – https://www.rp.pl
5. Forbes Polska – https://www.forbes.pl