Jak urządzić wnętrza w stylu śródziemnomorskim?

Wnętrza w stylu śródziemnomorskim urządzisz, łącząc surowe, naturalne materiały, takie jak kamień, wypalana terakota i surowe drewno, z jasną, słoneczną paletą barw opartą na złamanej bieli, kobalcie i odcieniach spalonej słońcem ziemi. Podstawą tej estetyki jest maksymalne otwarcie przestrzeni na naturalne światło słoneczne, wprowadzenie do środka żywej roślinności oraz rezygnacja z ciężkich zasłon na rzecz zwiewnych tkanin i okiennic. Zamiast kupować gotowe zestawy mebli z sieciówek, postawiliśmy na pojedyncze, rzemieślnicze formy z historią.

Prawda jest zresztą absolutnie taka, że aranżacja w tym klimacie nie wymaga posiadania willi w Toskanii czy na greckiej wyspie. Zrobiliśmy to niedawno w zwykłym mieszkaniu na warszawskim Mokotowie. Wymaga to po prostu dyscypliny w doborze surowców. Zrezygnuj z plastiku i idealnie gładkich, błyszczących powierzchni. Wprowadziliśmy na podłogi matowe płytki, a ściany pokryliśmy tynkiem strukturalnym, zyskując od razu autentyczny efekt. To jest bez mała najprostsza droga do sukcesu w tym temacie.

Jakie kolory dominują w stylu śródziemnomorskim?

Baza zawsze pozostaje jasna i neutralna. Wybieramy biele, beże, piaskowe odcienie żółci i delikatne szarości. Ten zabieg optycznie powiększa przestrzeń i odbija światło. Zupełnie jak na południu Europy, gdzie grube, białe mury chronią przed upałem. Dopiero na tym tle budujemy mocniejsze akcenty kolorystyczne.

Wprowadzamy barwy natury. Grecki błękit i granat, włoska oliwkowa zieleń, hiszpańska czerwień i pomarańcz oznaczają konkretne regiony, którymi się inspirujemy. Nie mieszaj ich wszystkich naraz. Wybierz jedną dominującą paletę uzupełniającą. Zastosowaliśmy ostatnio połączenie bieli z głębokim kobaltem w małej łazience i efekt przerósł nasze oczekiwania. Zyskuje się wtedy niesamowitą świeżość. Oczywiście brakuje nam czasem odwagi na tak mocne kontrasty w salonie, więc tam świetnie sprawdzają się ciepłe barwy ziemi – siena palona, ugier i terakota.

• Biel i beż: Podstawa na ścianach i sufitach, dająca oddech. Zawsze matowa.
• Błękit i granat: Idealne do dodatków, ceramiki i tekstyliów.
• Zieleń oliwkowa i szałwiowa: Wprowadzana głównie przez żywe rośliny i drobne elementy stolarki drewnianej.
• Terakota i ochra: Zarezerwowane dla podłóg, donic i cięższych detali ceramicznych. Zdecydowanie ocieplają chłodną bazę.

Jakie materiały i wykończenia wybrać na podłogi i ściany?

Odpowiedź brzmi: surowe i naturalne. Zapomnij o panelach winylowych czy idealnie gładkich gładziach gipsowych. Śródziemnomorski klimat opiera się na niedoskonałościach i fakturach, które można poczuć pod palcami. Ściany wykańczamy tynkami strukturalnymi, wapiennymi lub farbami mineralnymi. Mają wyglądać na lekko przetarte, dotknięte zębem czasu. W wielu projektach celowo zostawiamy widoczne ślady po pacy.

Na podłogach króluje twardy materiał. W naszych szerokościach geograficznych często boimy się zimnych posadzek, ale to one budują ten specyficzny charakter. Zawsze można ratować się ogrzewaniem podłogowym. Poniżej zestawiliśmy najpopularniejsze rozwiązania, które regularnie stosujemy u klientów.

Czy na ścianach musi być gładź?

Zdecydowanie nie. Wręcz odradzamy idealnie równe ściany. Stosujemy farby strukturalne lub tynki gliniane. Czasem po prostu malujemy surowy tynk cementowo-wapienny grubą warstwą białej farby. Kiedy światło słoneczne pada na taką nierówną powierzchnię, tworzy się niesamowita gra cieni. To zjawisko buduje głębię, której nie da się osiągnąć na płaskiej jak stół gładzi. Zdarzało nam się też celowo zaokrąglać narożniki ścian, co od razu przywodzi na myśl architekturę z Santorini.

Jakie meble pasują do aranżacji śródziemnomorskich?

Ciężkie, drewniane i z duszą. Wnętrza w stylu śródziemnomorskim nie tolerują mebli ze sklejki oklejonej folią. Wybieramy sprzęty wykonane z litego drewna, często z widocznymi przetarciami lub śladami ręcznej obróbki. Duży, dębowy stół w jadalni to absolutna podstawa. Wokół niego stawiamy krzesła z plecionką wiedeńską lub modele tapicerowane grubym lnem. My często szukamy perełek na targach staroci i poddajemy je renowacji, zachowując ich patynę.

Unikamy też nadmiaru. Przestrzeń ma oddychać. W salonie wystarczy prosta, jasna kanapa (najlepiej w lnianym lub bawełnianym pokrowcu), duży stolik kawowy z surowego drewna lub kamienia i ewentualnie drewniana komoda. Zabudowy pod sufit sprawdzają się w kuchni, ale w częściach dziennych stawiamy raczej na wolnostojące meble, które wyglądają, jakby były w rodzinie od pokoleń. Klienci często pytają o szafy. Polecamy te z ażurowymi frontami (typu shutters), które zapewniają cyrkulację powietrza i świetnie wyglądają.

Dodatki i dekoracje: Jak ożywić przestrzeń?

Detale tworzą ten styl. Ale nie mówimy o plastikowych pamiątkach z wakacji. Zbieramy surową ceramikę, gliniane wazony i dzbany (nawet te lekko wyszczerbione). Na ścianach wieszamy lustra w ciężkich, drewnianych lub rzeźbionych ramach, które odbijają światło. Tkaniny to wyłącznie naturalne sploty: len, bawełna, juta. Rzucamy je luźno na kanapy, nie prasujemy w kant. Zasłony, jeśli już muszą być, powinny być lekkie i półprzezroczyste, by wiatr mógł nimi swobodnie poruszać.

Rośliny to osobny temat. Bez nich ten styl po prostu nie istnieje. Wstawiamy do wnętrz duże okazy: drzewka oliwne w donicach, fikusy, palmy, a na parapetach ustawiamy zioła – rozmaryn, bazylię, tymianek w glinianych osłonkach. Zapach ziół miesza się z zapachem drewna i tworzy specyficzny mikroklimat. Zrezygnuj z perfekcyjnych, równych rządków doniczek na rzecz kontrolowanego chaosu. Postaw jedną wielką donicę z terakoty w rogu pokoju, a obok mniejszą, wiklinową. To w zupełności wystarczy.

Oświetlenie – ciepłe czy zimne?

Tylko i wyłącznie ciepłe. Szukamy żarówek o temperaturze barwowej w okolicach 2700K. Zimne, ostre światło całkowicie zniszczy przytulny charakter kamienia i drewna. Wybieramy lampy z abażurami z rattanu, wikliny, bambusa lub szkła i mosiądzu. Zamiast jednego mocnego źródła światła na suficie, planujemy wiele punktów świetlnych: kinkiety, lampy stołowe, lampiony podłogowe. Wieczorem mieszkanie ma tonąć w miękkim, rozproszonym świetle, przypominając letni wieczór na tarasie w Andaluzji.

Styl śródziemnomorski w bloku – czy to możliwe?

Jasne, że tak. Wymaga to po prostu pewnych kompromisów. Wiadomo, że w 50-metrowym mieszkaniu z oknami na północ nie zrobimy hiszpańskiej hacjendy. Ale możemy przemycić jej elementy. Zaczynamy od maksymalnego rozjaśnienia bazy. Malujemy ściany na złamaną biel. Wywalamy ciężkie zasłony. Zamiast kamiennej posadzki, która mogłaby przytłoczyć mały metraż, kładziemy jasną, dębową deskę, ale za to w kuchni na podłodze dajemy wzorzyste kafle typu majolika. Przestrzeń natychmiast nabiera charakteru.

Sam się nad tym borykałem niedawno u znajomych w mieszkaniu z wielkiej płyty. Bali się, że wyjdzie z tego kiczowata scenografia. Zastosowaliśmy więc bardzo oszczędną wersję. Dużo bieli, trochę naturalnego lnu, jeden solidny, drewniany stół z odzysku i wielkie drzewko oliwne w rogu. Żadnych muszelek na półkach czy obrazków z żaglówkami. Wyszło niesamowicie elegancko i bardzo autentycznie. Pamiętaj, żeby nie przesadzić z ilością dekoracji, bo w małych przestrzeniach łatwo o zagracenie.

Wyrzuć wreszcie te wszystkie katalogi z idealnymi, sterylnymi wnętrzami i zacznij urządzać dom pod to, jak w nim żyjesz. Zostaw na stole niedbale rzucony lniany obrus, nie przejmuj się rysą na dębowej podłodze, postaw na surowość materiałów. Czy odważysz się zrezygnować z perfekcyjnych gładzi na rzecz tynku, który ma własną fakturę i historię?