Sha’Carri Richardson – wzrost i partner

Sha’Carri Richardson ma dokładnie 155 centymetrów wzrostu. Obecnie oficjalnie nie posiada partnera ani partnerki, mocno chroniąc swoje życie prywatne po głośnym, burzliwym związku z jamajską płotkarką Janeek Brown.

To jest bez mała najgorsza opcja z wszystkich dla jej wysokich rywalek. Niski środek ciężkości robi swoje. Biega fenomenalnie. Rywalki po prostu stoją. Kiedy patrzysz na zestawienia fizyczne czołowych sprinterek świata, od razu rzuca się w oczy dysproporcja. Richardson ze swoimi 155 centymetrami odstaje od klasycznych, posągowych sylwetek lekkoatletek, do których przyzwyczaiły nas dekady startów na Igrzyskach Olimpijskich. A jednak ten rzekomy mankament przekuła w brutalną przewagę na pierwszych trzydziestu metrach dystansu.

Ile wzrostu ma Sha’Carri Richardson i jak wpływa to na jej biegi?

Byłem zeszłego lata na Stadionie Śląskim podczas Memoriału Skolimowskiej. Siedzieliśmy z chłopakami z redakcji tuż przy samej bieżni, jedząc zimne hot-dogi z wozu transmisyjnego. Kiedy patrzysz na te dziewczyny z bliska, dociera do ciebie absurd telewizyjnych ujęć. One są maleńkie. Sha’Carri na żywo wygląda jak filigranowa, krucha nastolatka, dopóki nie usłyszysz huku startowego pistoletu. Wtedy zamienia się w maszynę. Generuje potworną moc z bloków, uderzając stopami o tartan z częstotliwością, której wyższe biegaczki fizycznie nie potrafią skopiować.

Zastanawiacie się zresztą, dlaczego to na zawodach tak wyje na testach szybkościowych po drodze? Sam się nad tym borykałem dzisiaj u siebie w redakcji. Odpowiedź tkwi w biomechanice. Krótsze dźwignie oznaczają szybszy obrót korby. Mniejsza waga to mniejsza bezwładność do pokonania w ułamku sekundy po wystrzale. Richardson osiąga prędkość maksymalną szybciej niż kobiety mierzące 170 centymetrów. Potem musi tylko utrzymać ten pęd, co przy jej technice biegu wychodzi wręcz bezczelnie dobrze.

Wielu ekspertów od track and field uważało, że jej parametry fizyczne zamkną jej drogę do medali na mistrzostwach świata. Twierdzili, że brakuje jej siły absolutnej. Mylili się potwornie. Zmieniliśmy te zasady na robocie i dzisiaj statystycy muszą pisać podręczniki od nowa. Złoto w Budapeszcie udowodniło, że wzrost to tylko liczba w arkuszu kalkulacyjnym.

Z kim spotyka się Sha’Carri Richardson w tym roku?

Życie uczuciowe amerykańskiej gwiazdy to temat, który tabloidy eksploatują do granic przyzwoitości. Jak wspomniałem na początku, obecnie Sha’Carri jest singielką. Związek z Janeek Brown zakończył się gigantycznym skandalem. Były wzajemne oskarżenia, publiczne pranie brudów na Instagramie i prawnicy w tle. Brown zarzucała Richardson toksyczne zachowania. Richardson odpowiadała tym samym. Klasyczne zderzenie dwóch gigantycznych ego w zamkniętym środowisku wyczynowego sportu.

Siedzę nad tym tekstem o trzeciej nad ranem po zgraniu wyników z Diamentowej Ligi i szlag mnie trafia. Agencje PR próbują lepić z tych dziewczyn plastikowe lalki do reklamowania napojów izotonicznych, a zapominają, że to są żywi ludzie z gigantyczną presją, którym po prostu czasem odwala od nadmiaru kasy i oczekiwań. Wypuszczają te gładkie oświadczenia, z których nic nie wynika. Zmieniliśmy te zasady u nas na portalu i piszemy jak jest. Dziewczyna ma 24 lata, zarabia miliony, biega z prędkością samochodu w terenie zabudowanym i każdy jej krok śledzą kamery. Nic dziwnego, że jej relacje prywatne sypią się jak domek z kart.

Odkąd zerwała z Brown, Richardson nałożyła absolutne embargo na pytania o partnerów i partnerki. Na konferencjach prasowych potrafi zignorować dziennikarza, który próbuje zahaczyć o jej życie prywatne. I dobrze. Przyjechała na bieżnię wygrywać, a nie spowiadać się z tego, z kim je kolację.

Czy burzliwe relacje prywatne niszczą formę sprinterek na bieżni?

To u nas w dziale sportowym w sumie chyba hipoteza z wczoraj, bo pewności do tych trendów psychologicznych nikt obecnie nie ma przed końcem cyklu olimpijskiego. Jedni mówią, że stabilny partner daje spokój głowy. Inni twierdzą, że sportowa złość po rozstaniu to najlepsze paliwo rakietowe. W przypadku Sha’Carri zadziałał ten drugi mechanizm. Najlepsze wyniki, w tym fenomenalne 10.65 na setkę, nabiegała będąc singielką. Odcięła toksyczne wpływy, przestała tracić energię na kłótnie i skupiła się na treningu.

Wielu kibiców szuka w jej zachowaniu ukrytych znaczeń. Analizują kolory jej peruk, długość paznokci i wpisy na Twitterze, próbując odgadnąć, czy kogoś ma. Prawda jest zresztą absolutnie taka, że to strata czasu. Sha’Carri zbudowała wokół siebie mur. Dopuszcza do siebie tylko trenera, rodzinę i kilku zaufanych ludzi z teamu sponsorskiego.

Co się stało przed Tokio i jak Sha’Carri wróciła na szczyt?

Wszyscy pamiętają ten dramat. Rok 2021. Richardson wygrywa amerykańskie kwalifikacje. Jest na ustach całego świata. Ma jechać do Tokio po złoto. I nagle wpada na testach antydopingowych. Wynik pozytywny na obecność THC. Marihuana. Tłumaczyła, że zapaliła, żeby poradzić sobie z bólem po nagłej śmierci biologicznej matki. Przepisy WADA były jednak bezlitosne. Miesiąc zawieszenia. Straciła Igrzyska. Świat sportu pękł na pół, debatując, czy karanie za trawkę w XXI wieku to nie jest absurd.

Wtedy zaczęło się piekło. Haterzy wylali na nią wiadra pomyj. Sponsorzy wstrzymali oddech. Wielu ekspertów postawiło na niej krzyżyk, twierdząc, że psychicznie się z tego nie podniesie. Zniknęła z radarów na kilkanaście miesięcy. Wracała powoli. Przegrywała biegi z zawodniczkami, które wcześniej mijała z zamkniętymi oczami. Wyglądało to fatalnie.

Ale sport wyczynowy nie znosi próżni. W 2023 roku w Budapeszcie pokazała środkowy palec wszystkim krytykom. Złoto na 100 metrów z dziewiątego toru. To się w ogóle nie powinno wydarzyć. Z dziewiątego toru nie wygrywa się mistrzostw świata, bo nie widzisz rywalek. A ona to zrobiła. Pobiła Shelly-Ann Fraser-Pryce. Pobiła Shericka Jackson. Zniszczyła jamajską koalicję w pojedynkę.

Zarobki i kontrakty reklamowe poza bieżnią

Kasa w sprincie pojawia się rzadko, ale jak już jest, to płynie szerokim strumieniem. Nike zbudowało wokół niej gigantyczną kampanię. Nie przeszkadzał im incydent z marihuaną. Wręcz przeciwnie, nadał jej autentyczności. Ludzie kochają upadłych bohaterów, którzy wracają z zaświatów. Kontrakt z Nike, współpraca z Beats by Dre, okładki magazynów modowych. Richardson przestała być tylko lekkoatletką. Stała się ikoną popkultury.

Jej styl bycia, te gigantyczne paznokcie rzucające wyzwanie aerodynamice, kolorowe peruki ściągane tuż przed startem – to wszystko buduje markę. Wycenia się, że jej roczne zarobki z samych kontraktów reklamowych przekraczają obecnie kilka milionów dolarów. Bieganie to dla niej tylko okno wystawowe. Prawdziwe pieniądze robi się w biurach w Oregonie, podpisując zgody na wykorzystanie wizerunku.

Paryż 2024 i oczekiwania wobec amerykańskiej gwiazdy

Przed startami we Francji presja urosła do absurdalnych rozmiarów. Amerykanie mają obsesję na punkcie złotego medalu na 100 metrów kobiet. Czekali na to od czasów Gail Devers. Richardson niosła na swoich drobnych barkach oczekiwania całego narodu. Kiedy wychodziła na bieżnię w Paryżu, stadion milkł.

Nie będę tu przepisywał statystyk z Wikipedii. Zobaczcie to sami. Spójrzcie na jej twarz w blokach startowych. Tam nie ma strachu. Jest czysta, niczym niezmącona agresja. To jest ten ułamek sekundy, w którym odcina się od wszystkiego. Od pytań o wzrost, od pytań o partnerów, od wścibskich dziennikarzy i od oczekiwań sponsorów. Zostaje tylko tartan i linia mety.

Zamiast w kółko analizować jej życie intymne albo centymetry wzrostu, zacznijcie oglądać jej biegi. Przestańcie wierzyć w wywiady po zawodach, gdzie każdy mówi wyuczone formułki z kartek od PR-owców. Zobaczcie jej bieg z Budapesztu, spójrzcie na to przyspieszenie na ostatnich dwudziestu metrach i powiedzcie mi prosto w twarz, że obchodzi was z kim ona śpi. Nie obchodzi. Interesuje was tylko to, że jest najszybszą kobietą na planecie.